Το άπιαστο παρόν

Το χρέος

Σε χρόνο ανύποπτο με συλλαμβάνω
το φως στην πόρτα μου ν’ αναζητώ.
Η μέρα πέθανε κι αναλαμβάνω
την υποχρέωση ν’ αναστηθώ.

Σκάβω στην μνήμη μου και ανασκαλίζω.
Δεν έχω τίποτα να φοβηθώ.
Οι μούμιες στέκονται και εγώ αναμένω,
αν θα ξυπνήσουνε τον Φαραώ.

Η πυραμίδα μου, σκόνη και πέτρα
και ένας βόρβορος από παλιά.
Καμήλες έρχονται από τα ξένα.
Αδράνεια αφόρητη με κυβερνά.

Μέσα στο αίμα μου οι πρόγονοί μου
άδικα μένονται και αδημονούν.
Οι πόρτες έκλεισαν του παραδείσου
και δεν κατάφεραν μέσα να μπουν.

[2018]


Ματαιότης

Άδικος χρόνος με προσπερνάει.
Δεν έχω τίποτα να κρατηθώ.
Όταν δεν ήμουν και δεν θα είμαι
Μία σταγόνα στον ωκεανό.


Πράξεις

Αρίθμησα την αρμονία
Και δίκασα το αρνητικό.
Μηδένισα την αγωνία
Και εξίσωσα το θετικό.